Tebliğ adamı, tebliğ yaparken kullandığı bütün yolların meşru olmasına son ‎derece dikkat etmelidir. Meşru bir hedefe ancak meşru yollarla gidilir. Gayr-i ‎meşru vasıta ve vesileler kullanılarak meşru bir hedefe varılamaz. Bizim hedefimiz ‎haktır.

Biz bâtılın düşmanıyız. Öyleyse hak olan bu hedefe ulaşmak için, düşman ‎olduğumuz bâtılı kullanamayız. Aksi hâlde, kendimizi ve bütün yaptıklarımızı, ‎bizatihi kendimiz yalanlamış oluruz. Halbuki hiçbir dâvâ yalan üzerine bina ‎edilemez, bina edilenler de uzun süre yaşayamaz. Zaten Allah (c.c) da, her zaman ‎İslâmî hizmette bu yola başvuranların yaptıkları işlerden yümün ve bereketi ‎kaldırmıştır. Onlar yerinde, meydanlarda binlerce insanı toplayıp nutuk ‎atabilirler; ancak onların, bu zahiren çok büyük gibi görünen kalabalıklarına ‎mukabil, özü sözü doğru üç Allah erinin, gayet mütevazı bir evde, küçük bir gruba ‎yaptıkları irşâd ve tebliğ kadar bereketi olamaz. Zira birisi bin iken bir olmaya; ‎diğeri ise bir iken bin olmaya namzettir. ‎

Kalbler, Allah'ın (c.c) elindedir. Bizim dediklerimizi ve diyeceklerimizi ‎insanlara kabul ettirmek; bizim sözlerimizle onların hidayetini hazırlamak, ‎doğrudan doğruya Cenâb-ı Hakk'ın elindedir. Dolayısıyla, eğer gayemiz insanları ‎doğru yola sevketmekse, başvurulan yalan ve yalana benzer mübalağalı ifadelerin ‎bu gayeyi tahakkuk ettirmede yararı değil zararı olacaktır. Biz, bize ait vazifeyi, ‎yine İslâm'ın bize çizdiği çerçeve içinde yapmaya mecbur ve memuruz. Onun için ‎hiçbir zaman İslâmî hizmet adı altında, meşru olmayan bir zemine kaymamız söz ‎konusu olmamalıdır. Hele hele, yalan ile doğrunun aynı dükkanda satılan birer ‎metâ hâline geldiği günümüzde bizler, doğru konuşmaya, doğru hareket etmeye, ‎doğruyu dosdoğru temsil etmeye mecbur ve mükellefiz.