Vecdin, ayrıca kendi içinde de bir kısım dereceleri vardır:

1. derecede vecd, iradî olarak, görme, duyma, düşünme çerçevesinde cereyan eder ki; bu mertebe, kalbin, îmân ve marifet halâvetini duyup ağyara kapanması mertebesidir.

2- Kalbin derinliği ölçüsünde, ona akan feyizler sayesinde, vicdan mekanizmasının "sem u basar" ve tefekkür üstü tenevvür ve doğuşlara uyanma hâletidir.

3- Bütün letâif-i insaniyenin, O'nun boyasına boyanması sayesinde, ağyar düşüncesinin bütünüyle ortadan kalkıp, her şeyde O'nu görme, O'nu bilme, O'nu düşünme, O'nunla hemhâl olma tasavvurlar üstü keyfiyetidir. Öyle ki, insan o mertebede bazen yarım adımlık bir aşkınlıkla "dehşet"e, bir tam adımla da "heyman"a girer -ki zannediyorum- tabii ve akıl idrakimizle onları yorumlamada biraz zorlanacağız.