Sekîne’ye mazhar ruhlarda, yer yer ters akıntılar kendisini hissettirebilir, ama tuma’nîne de her şey rayına oturmuşluk içinde cereyan eder; kalp tıpkı bir kıblenümâ gibi sürekli Hakk hoşnutluğunu gösterir ve vicdan ibresinde de en küçük bir sapma olmaz. Bu öyle yüksek bir "yakîn" mertebesidir ki, bu mertebede seyahat eden ruh, her konakta ayrı bir "İsterim ki kalbim itminâna ulaşsın" (Bakara/260) gerçeğine şahit olur ve her menzilde ayrı bir vâridatla taltif edilir. "Dolaştığı her yerde Hak dostları için ne bir korku vardır ne de onlar tasalanırlar.." (Bkz. Bakara/62, 112, 262, 274, 277) nefehatını duyar.

Onların üzerine melekler iner ve derler ki: "Korkmayın! Tasalanmayın, size va’dolunan cennetle sevinin!" (Fussilet/30) bişâretini hisseder, "Biliniz ki, kalpler ancak, Allah’ın zikriyle huzura erer" (Ra’d/28) kevserini zevk eder, tabiat ve cismaniyet üzerinde yaşar.