Malumunuz; annemi kaybettim. Kendimi hazırlıklı sanıyordum; yanılmışım. Dünyam yıkıldı sandım. Bir anda kör olmak gibi bir şeymiş anne kaybı; derin bir karanlığın içinde buldum kendimi. Neyse ki Allah'a ve ahirete inanıyorum. O olmasaydı elimden kim tutabilirdi, beni hayata hangi güç döndürebilirdi ve ufkumu yeniden hangi teselli aydınlatabilirdi; bütün bunlara cevap veremiyorum...

Annemin vefatından sonra beni yalnız bırakmayan o kadar çok insan var ki, kime, nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum. İlk arayanlar arasında Cumhurbaşkanı'mız Abdullah Gül vardı. Daha Yozgat'a ulaşamadan onun taziyeleri ile teselli buldum. Başbakan Erdoğan her zamanki içten ve yürekli sesiyle acımı paylaştı. Bakanlarımızdan neredeyse aramayan kalmadı; şahsımın çok fevkinde bir teveccüh karşısında bir yönüyle mahcubiyet bile yaşadım. Fethullah Gülen Hocaefendi'ye ayrıca teşekkür etmem lazım. Vefat sonrasındaki her aşamada onun desteğini ve duasını buldum yanımda. CHP Genel Başkanı Deniz Baykal, BBP Genel Başkanı Muhsin Yazıcıoğlu gibi değerli siyasetçilerimiz de beni bu acılı günümde yalnız ve münkesir bırakmadı. Türk medyasının çok değerli kalemleri ve yöneticileri de bu emsalsiz acıma ortak oldu. Zaman okurunun taziye mesajları, duaları, hatimleri... Ne kadar müteşekkirim, anlatamam...

Bir teşekkür metni yazmaya ve orada tek tek herkese şükranlarımı arz etmeye kalksam sanırım bir tam sayfa bile yetersiz kalır. Cenaze namazına bizzat iştirak edenler, onca uzun mesafeye ve hava şartlarındaki olumsuzluğa aldırmadan baba ocağına gelip başsağlığı dileyenler, e-mail, faks ya da telefon vasıtasıyla taziyetlerini bildirenler... Herkese medyun ve müteşekkirim...