Nefis insanın özü, ifadesi ve hızı,
Hep değişik havalar çalar elinde sazı..

Ona takılan er-geç sürüklenir zevâle,
Bir bilinmez yolla ki, gelmemiştir hayâle.

Nefsiyle insanlar hem diridir hem de ölü,
Ölüp gidenler benlik mezarına gömülü..

İnsanî duygular birer za’f, nefis bir avcı,
Onun ağına düşmek acılardan da acı...

İnsan bu serkeş ata gem vurup bağlamalı,
Ona her takılışında bin yıl ağlamalı..! (Kırık Mızrap, s. 320)